لبخندت را به من هدیه بنما

که من در سال روز میلادم

هدیه ای زیباتر از این نخواهم داشت

و آن گاه که شمع های خیالی را

همراه با تبسم هایت خاموش می کنم

وفایت را به من هدیه بنما

که سروده های نا سروده ام را تقدیمت کنم

نگاهت را به من هدیه بنما

که به جای شعله های نوزده شمع همیشه روشن بماند

لبخندت را به من هدیه بنما

تا غنچه های سرخ باغ را در برابرش پرپر کنم

من نوزده بهارم را در پای تو خزان می کنم

من کلبه تو را کاخ محبت می کنم

و خود شمعی می شوم چون نوزده شمع دیگر و می سوزم

ومن تمامی عمرم را و همه تحفه ام را

که همان آغاز میلادم است

به تو هدیه می دهم

تو برزخ کوچيکي که هر روز بايد ازش بگذرم راه مي رم.

ديروز تو اين برزخ وقتي خورشيد مستقيم مي خورد به پيشونيم ياد جهنمي افتادم که ازش خيلي چيزها شنيدم

 و نشنيدم.

 .زير چشمي يه نگاه بهش کردم و گفتم ببين ما که توي اين دنيا داريم مي سوزيم دلت ميياد اون دنيا هم

بسوزوني .

. توئي که به ارحم الراحمين بودنت ايمان داريم.

نه ، نمي تونم باور کنم با اين مهربونيت دلت بياد خلق شده اي که عاشقش هستي روبسوزوني .

خودت گفتي از حق خودت مي گذري . دوست ندارم به گفتت شک کنم . ولي اينم ميدونم از حق بنده هات 

نمي گذري .

. آره به حق الناس هم ايمان دارم . ميدوني مي نويسم تا بخوني ،سند بمونه ، که يه روزي يکي از بنده هات

تو يکي از روزهاي گرم ازت يه خواهشي داشته .

.من مي دونم دير يا زود بايد بار سفر رو ببندم زيادي دارم اين پا و اون پا مي کنم ،باشه من که حرفي ندارم

 ولي يه خواهش بزرگ ازت دارم خيلي هم بزرگ ، ازت مي خوام کمکم کني توي اين دنيا مديون کسي نباشم

 بذار اون دنيا خودم باشم و خودت هرچند شايد درست نباشه بگم خودم آخه مي دونم تو دوست نداري بندت

خودشو از خودت جدا بدونه.

 ميدوني توي اين دنيا فرصت جبران هست ولي بعضي وقتها اين فرصتها رو نمي بينيم .تو که مي دوني اين

روزا چقدر دلم از دروغها و چند رنگي ها گرفته نذار اسم من با بي اعتمادي يار بشه

زیباترین حرفت را بگو

شکنجه ی پنهان سکوتت را آشکار کن

وهراسی مدار از آن که بگویند

ترانه بیهوده می خوانید

چرا که در عشق حرفی بیهوده نیست

حتی بگذار خورشید بر نیاید به خاطر فردای ما

اگر بر ما منتی است

چرا که عشق خود فرداست

خود همیشه است  

زندگي به من آموخت که براي پيدا کردن مسيرم نبايد به اميد دستگيري ديگران باشم، بايد خودم آنقدر زمين بخورم و بلند شوم تا راه را بيابم!

آموختم که عشق واقعي در طول زمان و مکان از دل بيرون نمي‌رود. اگر کسي مي‌تواند عشقش را کنار بگذارد بايد بداند که آن هوسي بيش نبوده است. عشق واقعي شعله اي است که هرگز خاموش نمي‌شود

آموختم که نبايد لگام زندگيم را به دست ديگران بدهم... من بايد خودم تعيين کنم که به کدام سمت بايد حرکت کنم، حتي اگر اشتباه بروم، راهي که با انتخاب خود مي روم تجربه هاي قشنگي دارد

آموختم که: چيزي را که قبلاً بهم ثابت شده، دوباره آزمايش نکنم. اگر هزار بار از يک راه رفتم و زمين خوردم، منتظر نباشم که آن راه درست شود، بايد مسير زندگيم را تغيير دهم.

آموختم که براي گفتن حرفهاي دلم بايد به پيروي از مولايم به چاه تکيه کنم. چون حرفي که به ديگران گفته شود سه پيامد به دنبال دارد: يا سرزنش و تمسخر دارد،‌ يا حسادت، يا اينکه چند روز بعد دهان به دهان مي‌چرخد.

آموختم اگر خواهان موفقيت در زندگي هستم، دروغ بگويم! به کسي اعتماد نکنم و تابع اين قانون باشم که يا بکشم يا کشته شوم... يا له کنم يا له شوم!

.•* *•. .•*. باران پاییزی .•* *•. .•*.